CHANUKA-ŚWIĘTO ŚWIATEŁ 25 KISLEW- 2 TEWET

W tym roku 2-9 grudnia.

Mal. 3:22-24

22. Pamiętajcie o zakonie Mojżesza, mojego sługi, któremu przekazałem na Horebie ustawy i prawa dla całego Izraela!

23. Oto Ja poślę wam proroka Eliasza, zanim przyjdzie wielki i straszny dzień Pana,

24. I zwróci serca ojców ku synom, a serca synów ku ich ojcom, abym, gdy przyjdę, nie obłożył ziemi klątwą.

(BW) Tak kończy się poselstwo proroka Malachiasza. Jest 445 r. p.Chr., nastaje tzw. okres międzytestamentowy. Jak wiemy ze słów Pana Jezusa zapowiadanym Eliaszem był Jan Chrzciciel.

Ponad czterysta lat milczenia proroków w Izraelu jest jednak burzliwym czasem w historii wybranego narodu. Wydarzenia tego okresu opisane są częściowo w proroctwach Daniela , częściowo w apokryficznych Księgach Machabejskich.

Do roku 332 prz. Chr. Judea pozostawała częścią imperium perskiego. Za sprawą Aleksandra Wielkiego upada Persja. Po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 roku imperium zostaje podzielone na cztery części. Do 301 r. Palestyna należy do Syrii, a następnie do 198 r. do Egiptu władanego przez Ptolomeuszy.

W roku 198 Antioch IV Epifanes przywrócił Palestynę Syrii. Chociaż zmieniała się sytuacja polityczna, zmieniał się okupant, okres ten był dla Izraelitów czasem względnego spokoju, wolności religijnej, a nawet szczególnie w okresie egipskim rozwoju ekonomicznego i kulturowego. Sytuacja zmieniła się radykalnie za panowania kolejnego z Seleucydów Antiocha IV Epifanesa. Okres jego panowania (175-164) to czas prześladowania Żydów przede wszystkim na tle religijnym. Zakazano kultu Jahwe, na ołtarzu Boga Izraela spalono ofiarę pogańską, a w miejscu najświętszym stanął posąg Zeusa. Zabroniono przestrzegania sabatu i innych świąt, a pod karą śmierci obrzezywania a nawet posiadania Pisma.

Sytuacja ta spowodowała bunt wiernych i pobożnych Żydów pod wodzą kapłana Matatiasza i jego pięciu synów. W 166 r. po śmierci Matatiasza przywódcą powstania został Juda zwany Machabeuszem. Po wielu zwycięskich bitwach ze znacznie liczniejszym i silniejszym wrogiem w 165 r. wyzwolona została Jerozolima. W trzy lata po profanacji na nowo poświęcono świątynię. Judea pozostała niepodległa aż do najazdu rzymskiego w 63r.

Właśnie dla upamiętnienia oczyszczenia ustanowione zostało Święto Poświęcenia Świątyni czyli Chanuka. 1 Mch 4:59 59. Juda zaś, jego bracia i całe zgromadzenie Izraela postanowili, że uroczystość poświęcenia ołtarza będą z weselem i radością obchodzili z roku na rok przez osiem dni, począwszy od dnia dwudziestego piątego miesiąca Kislew. Po zburzeniu świątyni w 70 r.n.e. Chanuka nabrała charakteru rodzinnego.

Symbolem tych świąt jest świecznik mający 8 lamp(świec) , z które zapala zapala się kolejno każdego dnia. Do zapalania służy dodatkowa świeca zwana szamesem. Świeczniki chanukowe są bardzo różnorodne i piękne , bywają nierzadko wspaniałymi obiektami muzealnymi. Zapalony świecznik wystawia się w oknie, a jego światło ma przypominać cud poświęcenia świątyni.

Według tradycji żydowskiej w tym samym czasie poświęcone były także wcześniej Przybytek i Świątynia Salomona. W synagogach czytane są fragmenty Księgi Liczb opisujące poświęcenie Przybytku. Chanuka to czas radosny dlatego zakazany jest post i wygłaszanie mów pogrzebowych. Tradycją jest obdarowywanie się prezentami, gry, wesołe zabawy, żarty, opowieści.