Jeśli zapomnę cię, Jeruzalem, Niech uschnie prawica moja!

Psalm 137:5

28 Ijar w kalendarzu żydowskim (12 maja w naszym kalendarzu) swoje święto obchodzi Jerozolima- stolica dawnego i współczesnego państwa Izrael, centrum życia duchowego. Dzień Jerozolimy upamiętnia ponowne zjednoczenie tego miasta, które dokonało się w roku 1967. 

Przez trzy tysiąclecia Jeruszalaim, jak zwą od wieków po hebrajsku swoją ukochaną Jerozolimę Żydzi, była sercem tego narodu, centrum życia duchowego, istotą ich wiary i tożsamości. Nawet w okresie wygnania i rozproszenia, w diasporze co roku w święto Paschy, które w czasach biblijnych było świętem pielgrzymim, Żydzi składali sobie najdroższe życzenie: "Następnego roku w Jerozolimie". Przez wiele lat miasto znajdowała się pod okupacją wielu narodów: Asyryjczyków, Persów, Rzymian, krzyżowców. Do roku 1917 władzę nad Jerozolimą sprawowało Imperium Tureckie. Po przegranej w I wojnie światowej Jerozolima przypadła Brytyjczykom jako mandat, do roku 1948. 

W listopadzie 1947 roku Narody Zjednoczone zdecydowały o podziale terenów mandatu brytyjskiego na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Mimo, że proponowane rozwiązania w swych szczegółach odbiegały od tego, co Żydom od dawna obiecano, Żydzi zgodzili się na tę rezolucję. Na jej mocy Jerozolima znajdowała się na terenach przeznaczonych pod państwo arabskie ale miała pozostać pod bezpośrednią kontrolą ONZ. Mieszkający w Palestynie Arabowie oraz ościenne państwa arabskie nie poparły rezolucji i odmówiły tworzenia struktur państwa arabskiego nie godząc się na jego współistnienie z państwem żydowskim w Palestynie. Zaraz po proklamacji niepodległości państwa żydowskiego w maju 1948 roku, państwa te zaatakowały Izrael. Tak rozpoczęła się Wojna o Niepodległość Izraela. W jej wyniku doszło do podziału Jerozolimy. Zachodnia część znalazła się w posiadaniu Izraela, a wschodnia wraz ze Starym Miastem w posiadaniu Jordanii. 

W czasie Wojny Sześciodniowej sprowokowanej przez sąsiednie państwa przygotowujące się do kolejnego ataku na Izrael, 28 dnia miesiąca Ijar, to jest 7 czerwca 1967 roku, Siły Obronne Izraela zdołały sforsować Lwią Bramę prowadzącą do Starego Miasta. 28 czerwca Rząd Izraela oficjalnie proklamował ponowne zjednoczenie Jerozolimy. 

W Dzień Jerozolimy w stolicy Izraela organizuje się różnego rodzaju parady, imprezy mające na celu przybliżyć uczestnikom wydarzenia roku 1967 oraz dawniejszą historię i kulturę tego starożytnego miasta. W imprezach tych biorą udział przedstawiciele władz najwyższych kraju, z Prezydentem włącznie, Burmistrz Jerozolimy, przedstawiciele władz lokalnych i najróżniejszych organizacji. W Jom Jeruszalaim na ulicach Jerozolimy wrze, można zaobserwować grupki tańczących i śpiewających mieszkańców a także turystów przybyłych tu specjalnie na tę okazję. Wspomina się dawne dzieje wspaniałej stolicy, czasy gdy stała tu Świątynia a setki pielgrzymów z całego kraju, przez kilka tysiącleci zdążały kilka razy do roku w pielgrzymce do ukochanej Bet HaMikdasz (Świątyni). W mediach słychać utwory muzyczne i poezję poświęcone Jerozolimie. Jeden z najsłynniejszych utworów jaki powstał na cześć odzyskania wschodniej Jerozolimy i dostępu do Muru Zachdniego (Ściany Płaczu) w 1967 roku to piosenka autorstwa Naomi Shemer w wykonaniu słynnej izraelskiej piosenkarki Ofry Hazy, Jeruszalajim szel zahav (Jeruzalem ze złota). Natomiast poeta Chaim Chefer napisał wiersz Płacz Spadachroniarzy, na cześć odzyskania w 1967 roku, po wielu tysiącleciach, szczątków najświętszego miejsca: ruin dawnej Świątyni, z której ocalała zachodnia ściana zwana w hebrajskim HaKotel, a w innych językach Murem Zachodnim lub Ścianą Płaczu.