Śniło mi się, że miałem przeprowadzić wywiad
z Panem Bogiem.

-O czym chciałbyś ze mną porozmawiać? - zapytał Bóg.

-Jeśli oczywiście masz czas... - powiedziałem.

Pan Bóg się uśmiechnął:
-Moim czasem jest wieczność.
Jakie więc pytania do mnie rodzą się w twej głowie?

-Co najbardziej zaskakuje Cię w poczynaniach ludzi?

Bóg odpowiedział...

-To, że rodząc się jako dzieci,
bardzo się śpieszą, by dorosnąć,
a potem tęsknią za dzieciństwem.

-Że tracą swe zdrowie, by zdobyć pieniądze...
a potem tracą pieniądze, żeby odzyskać swoje zdrowie.

-Że zatroskani o swoją przyszłość,
zapominają o teraźniejszości,
w ten sposób nie żyją ani teraz, ani w przyszłości.

-Że żyją, jakby nigdy nie mieli umrzeć,
i umierają z myślą, że nigdy nie żyli naprawdę.

Bóg dotknął swą ręką mej dłoni
i przez chwilę byliśmy cicho.
A potem zapytałem...
-Jako rodzic, czego chciałbyś, aby twoje dzieci się nauczyły?

-Chciałbym, aby nauczyli się, że nie mogą nikogo zmusić, by ich pokochał.
Wszystko, co mogą, to pozwolić się kochać.

-By nauczyli się, że nie jest dobrze porównywać się do innych.

-By nauczyli się przebaczać,
praktykując przebaczenie.

-By nauczyli się, że tylko kilka sekund zajmuje
zadanie głębokiej rany komuś, kogo się kocha,
a leczenie tej rany, może trwać latami.

-By nauczyli się, że nie jest bogaty ten, kto posiada wiele,
tylko ten, kto niewiele potrzebuje.

-By nauczyli się, że zawsze są ludzie którzy ich bardzo kochają,
tylko czasem nie umieją tych uczuć wyrazić.

-Że dwoje ludzi może patrzeć na tę samą rzecz
i widzieć ją inaczej.

-Że nie wystarczy przebaczać innym,
czasem trzeba także przebaczyć sobie.

-Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas - powiedziałem pokornie...
Czy jest jeszcze coś, co chciałbyś przekazać swoim dzieciom?

Bóg uśmiechnął się i rzekł:
-Po prostu wiedzcie, że tu jestem... dla was... zawsze.