„Twoja miłość zabiegła mi drogę,

Na czystą ścieżkę powiodła mnie mądrość Twa.”

Całe swoje życie słyszałam o Bożej miłości, Jego wielkości, mądrości, łasce…

Ale było to dla mnie zbyt nierealne, ale też zbyt niewygodne. Nie chciałam pojąć tego, kim jest dla mnie Bóg i co dla mnie uczynił. Miałam własny sposób na życie, sądziłam, że jestem w stanie je najlepiej zaplanować i sprawić, że będę szczęśliwa i spełniona… W rzeczywistości okazało się, że pogubiłam się, zatraciłam we własnych planach i straciłam nadzieję na to, że moje życie będzie przebiegało zgodnie z moimi marzeniami i pragnieniami.

Chciałam wiele osiągnąć, odnaleźć prawdziwą miłość i czuć się szczęśliwa, ale chaos panujący w moim życiu uniemożliwił mi to. Zaczęłam spadać w dół… Pogubiłam się i stopniowo traciłam grunt pod nogami, czułam pustkę w sercu, której nie umiałam się pozbyć. Starałam zagłuszyć swoje myśli używając życia, brnąć w coraz to nowe zaułki, z których wydostanie się stawało się niemożliwe.

Oczywiście nikt nie mógł wiedzieć, że u mnie dzieje się coś złego, cała moja rodzina, przyjaciele, znajomi postrzegali mnie jako osobą zawsze radosną, zadowoloną. Byłam duszą towarzystwa, zawsze pomocną osobą, do której przychodzili ludzie ze swoimi problemami.

Ale kiedy myślałam o swojej przyszłości, nie byłam niczego pewna. Dodatkowo przerażały mnie słowa moich rodziców, którzy są osobami mocno wierzącymi, że po śmierci jest coś jeszcze, że nasze życie nie kończy się tutaj. Uciekałam od tych myśli, ale coraz częściej powracały ze zdwojoną siłą i mnie oskarżały, bo paradoksalnie nie byłam w stanie zanegować istnienia Boga.

Jednak gdybym przyznała się do tego, że muszę zadbać o swoje życie duchowe, wszystko musiałoby się radykalnie zmienić, musiałabym zrezygnować z rzeczy w moim życiu, których Bóg nie popiera, a byłam przekonana, że nie jestem na to gotowa. Więc w dalszym ciągu uciszałam wyrzuty sumienia.

Ale, przyszedł dzień, w którym słowa o Bożej miłości nabrały nowego znaczenia, nie były pustymi sloganami, które słyszałam od dzieciństwa w kościele, pierwszy raz poczułam, że ta miłość jest realną mocą, która może mieć udział w mojej codzienności. Zaczęłam poważnie myśleć o tym, kim dla mnie jest Bóg. W jednej chwila pojęłam to, że przyszedł czas poważnych zmian. Zapragnęłam nowego życia. Życia pełnego pasji, szczęścia i miłości. I zrozumiałam, że mogę to znaleźć jedynie u Boga, który jest miłością, której nie pojmuję. Ta miłość jest niepojęta, niewyczerpalna i bezinteresowna. Bóg mnie kocha, mimo że tak często go zawodzę, jest blisko mnie, gdy się śmieję i gdy płaczę, wiem, że nigdy mnie nie opuści. Dowodem tego uczucia jest to jak wiele dla mnie uczynił, posłał swojego jedynego syna na świat, po to by go biczowali, poniżali, a na końcu ukrzyżowali. To cierpienie zmieniło bieg historii, bo był to moment, w którym Bóg udowodnił, że ma przewagę nad Szatanem, bo Jego atrybutem jest miłość do człowieka, która ma moc zmienić ludzkie serca i przywrócić nadzieję dla świata, który pogrążony jest w beznadziei.

To był moment, w którym zapragnęłam bliskiej relacji z Bogiem. Chciałam by On wypełnił mnie swoją miłością i bym mogła skryć się w Jego ramionach. I tak się stało. Moje życie zmieniło się, Bóg dał mi życie o którym nawet nie marzyłam. Przepełnionym pokojem i brakiem lęku i obawy patrząc w przyszłość. Wiem, że moje życie jest zaplanowane przez Boga i to On wie, co jest dla mnie najlepsze. Jest moim przyjacielem i tatusiem, w którego ramionach czuję się bezpiecznie.

Ola.